Αθήνα - Λονδίνο (μοτοσυκλετιστικώς)

Δεν είμαι τακτικός blogger. Αυτό ίσως δίνει περισσότερη αξία σε αυτά που έχω να πω (λέμε τώρα...:P)

Πήρα λοιπόν την απόφαση να κάνω ένα μεγάλο ταξίδι οδικώς από την Αθήνα στο Λονδίνο.

Οι περισσότεροι μοτοσυκλετιστές ήταν αρκετά υποστηρικτικοί αν και πάντα άλλαζε η έκφραση του προσώπου τους όταν έλεγα ότι θα το κάνω μόνος μου, χωρίς δηλαδή συνταξιδιώτη είτε συνεπιβάτη είτε δεύτερη μοτοσυκλέτα (Μ απ' εδώ και στο εξής).

Οι μη μοτοσυκλετιστές ήταν, σχεδόν καθολικά, εντελώς αρνητικοί.

Εντάξει, δεν έχει τόση σημασία πλέον, τι, πώς και γιατί, πάντως την πήρα τη Μ και την έφερα στην γηραιά Αλβιώνα.

Προετοιμασία:

α) Κάγκελα στη Μ για να σηκώσει τα σαμάρια. (Ίσως έπρεπε να βάλω με τη μία βάση για μπαγαζιέρες)

β) εργαλεία για τη Μ αν χρειαστεί κάτι:

γ) "εργαλεία" για τον αναβάτη (αν τυχόν προκύψει τίποτα... αντιμετωπίσιμο):

 

δ) Εγκατάσταση στη Μ GPS (TiBO A4050) και πρίζα αναπτήρα αυτοκινήτου

ε) service, λάδια για τη Μ

στ) διαδρομή (αποφάσισα Αθήνα - Πάτρα - Ancona(ακτοπλοϊκώς) ) μετά  δρόμος... - Eurotunnel - πάλι δρόμος... ανάποδος!)

ζ) εγκατάσταση ακουστικών στο κράνος (είχα ένα σετ ακουστικών / μικροφώνου για κράνος της MIDLAND που είχα αγοράσει πριν χρόνια και δεν έτυχε να χρησιμοποιήσω ποτέ). Σκοπός η διασύνδεσή τους με ένα ipod για μουσική και παρέα στα 2000km.

η) προμήθεια αδιάβροχων, ζώνης για τη μέση κτλ

Πάμε???

1η ημέρα (Αθήνα [GR] - Πάτρα [GR] - Ancona [IT]) : 220km

Φόρτωσα τη Μ, χαιρετούρες, κακό και hit the road => Αττική οδός => Ολυμπία οδός => Πάτρα:

Το πιο ενοχλητικό κομμάτι της διαδρομής αυτής ήταν το γεγονός ότι το e-pass της Αττικής οδού για τη Μ δεν "περνάει" στους υπόλοιπους συνεργαζόμενους άξονες. Μόνο αν έχει κανείς το παραδοσιακό e-pass του αυτοκινήτου μπορεί να το χρησιμοποιήσει (http://www.aodos.gr/services.asp?catid=29890).

Αυτό βέβαια δεν ήξερε να μου το πει ο υπάλληλος, ούτε και ο προϊστάμενος, στα διόδια της Αττικής οδού. Το έμαθα the hard way, στην Ελευσίνα και στο Ξυλόκαστρο.

Επίσης ενοχλητική ήταν η διαδικασία στο Νέο λιμάνι της Πάτρας. Πήγαινε μέχρι τέρμα στην είσοδο του λιμανιού, γύρνα πίσω για να φας χυλόπιτα από τον λιμενικό ότι δεν έκανες check in, ξαναγύρνα πίσω στα εκδοτήρια της ΑΝΕΚ να πάρεις μια σφραγίδα και ξαναπήγαινε στον λιμενικό να δει αν είσαι όμορφος (κάποια τέτοια νομίζω ήταν η αρμοδιότητα τους) για να ξαναγυρίσεις πίσω στο καράβι. Όλα αυτά ντάλα μεσημέρι, χωρίς καμία σήμανση και λογική στο πήγαινε έλα.

Για τα έργα της Ολυμπίας οδού δεν έχω να πω κάτι νέο. 5-10 χρόνια στο ίδιο χάλι είναι, τώρα που δεν υπάρχει και σάλιο, άντε να τελειώσουν. Θα βγουν, νομοτελειακά, και κάποιες οικολογικές οργανώσεις να διαμαρτυρηθούν για την αρκούδα που ξεριζώθηκε από την Ήπειρο για να γίνει η Εγνατία οδός και βρήκε καταφύγιο στα βουνά της Πελοποννήσου και τώρα απειλείται, όποτε ας πάνε πίσω άλλα 10 χρόνια τα έργα μέχρι να εκδικαστούν οι προσφυγές.

Πάτρα - Ανκόνα:

Στο πλοίο έβαλα τη Μ στο 2ο υπόγειο, και αν θα έπρεπε δεν την ξεφόρτωσα καθώς ήταν αδύνατο. Πήρα τα απολύτως απαραίτητα τα οποία και πάλι ήταν πολλά καθώς ο εξοπλισμός και μόνο για την οδήγηση δεν είναι καθόλου αμελητέος. Φορτώθηκα λοιπόν σαν τον γάιδαρο (τα απολύτως απαραίτητα επαναλαμβάνω) και ανηφόρισα τη σκάλα για τη reception.

Θυμάμαι τις παλιές καλές εποχές που η ΑΝΕΚ και οι Μινωικές γραμμές έβαζαν τα πιο αστεράτα, τα πιο νέα, τα πιο σύγχρονα πλοία τους στη γραμμή για Ιταλία. Τώρα τι να πω? Στη Βενετία πάει το Κρήτη ΙΙ (είναι 1 χρόνο μεγαλύτερο από.... εμένα!) και στην Ανκόνα η ΑΝΕΚ πάει με το Hellenic Spirit, το βλέπω και λέω δε μπορεί θα είναι ίδια φουρνιά με το Έλυρος. Μα δεν είναι! Αν και νεότερο υστερεί κατά πολύ από το Έλυρος.

Πρώτη θέση, μονόκλινη εξωτερική καμπίνα (ήτοι 470€ για μένα και τη Μ) και ήταν και πολύ μέτρια ποιοτικώς. Ο καμαρότος μου είπε ότι το πλοίο είναι 12 έτη στη γραμμή και έχει εξυπηρετήσει πολύ κόσμο. Διάολε, λέω, που τα βρίσκει ο κόσμος τα λεφτά να πηγαινοέρχεται. Δεν ήταν και φτηνό το εισιτήριο να πεις. Σύντομα κατάλαβα ότι η γραμμή αυτή δεν εξυπηρετεί Έλληνες, αλλά όλη την Ευρώπη που έρχεται στην Ελλάδα για διακοπές ακτοπλοϊκώς/οδικώς.

Μέχρι την Ηγουμενίτσα το πλοίο φαινόταν σχεδόν άδειο. Όλοι αλλοδαποί, και σχεδόν άδειο, και οι ανακοινώσεις φυσικά... Linguaphone: Ελληνικά, Αγγλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Γαλλικά! Απ' ούλα!

Στην Ηγουμενίτσα μπήκανε παραπάνω από 200 αυτοκίνητα. Πιο λογικό μου φάνηκε εν τέλει. Μέσω της απαράδεκτης οικοδομικά και αρχιτεκτονικά Ηγουμενίτσας ο δυτικός κόσμος έχει πρόσβαση στην Χαλκιδική. Επίσης μέσω της Εγνατίας ανοίγει και ο δρόμος για τους γείτονες Τούρκους προς την Ευρώπη. Έτσι μάλλον εξηγείται ότι μετά την Ηγουμενίτσα οι ανακοινώσεις ήταν και στα Τούρκικα (μάλλον δηλαδή, γιατί από τη γλώσσα αυτή δεν καταλαβαίνω λέξη).

Το ταξίδι ήταν αναμενόμενο και σχετικά ευχάριστο αν και η αναπάντεχη βροχή στην περιοχή της Κέρκυρας με τρομοκράτησε λίγο. Την επόμενη μέρα στην Ιταλία είχα να κάνω εκατοντάδες χιλιόμετρα. Θα προτιμούσα πραγματικά να είχε κάλο καιρό, αλλά αυτή η βροχή ήταν κακός οιωνός.

Μετά την Κέρκυρα χάσαμε κάθε επαφή με τον κόσμο. Τα κινητά δεν έπιαναν. Τι και εάν το δυτικό παράθυρό μου κοιτούσε Ιταλία, ουσιαστικά υπηρεσία αποκτήσαμε πάλι λίγο πριν την Ανκόνα. Ευτυχώς είχα προλάβει και είχα στείλει κάποιο πολύ σημαντικό email λίγο νωρίτερα (στην Κέρκυρα).

2η ημέρα (Ancona [IT] - Bellinzona [CH]): 550km

Το επόμενο πρωινό τα αναμενόμενα. Πρωινό και βόλτα στο κατάστρωμα να δω την ανατολή. Ενδιαφέρον είχε το κινητό χαζο-έπιανε, μια τα ιταλικά και μια τα κροατικά δίκτυα...

Το πλοίο έπρεπε να φτάσει στις 11 αλλά η πρώτη ανακοίνωση για την αποδέσμευση της καμπίνας ήταν πολύ νωρίτερα. Τι "νέος" και εγώ... έτρεξα να παραδώσω και να στηθώ στην ουρά για το γκαράζ. Ήλπιζα, βλακωδώς ομολογουμένως, ότι θα μας άφηναν να πάμε στο γκαράζ για να ετοιμαστούμε. Εγώ ήθελα να ξαναφορτώσω την προίκα μου στη Μ για να ξεκινήσω όσο πιο γρήγορα γινόταν για τον δρόμο.

Για να μην τα πολυλογώ, με έφαγε η ορθοστασία φορώντας τα ρούχα της Μ, μπότες κτλ κτλ... και βγήκαμε από το πλοίο αρκετά αργότερα μούσκεμα στον ιδρώτα. Βέβαια ήμουν προετοιμασμένος για αυτό. Είχα "αποκτήσει" πολύ πρόσφατα μια άσπρη πετσέτα προσώπου και είχα και εφεδρικά ρούχα να αλλάζω αν γινόμουν μουσκίδι στον ιδρώτα. Όμως εκεί είχα το πρώτο και μοναδικό, ευτυχώς, ατύχημα της διαδρομής. Θες η ταλαιπωρία, θες η ζέστη, θες η φορτωμένη μηχανή που ίσα που χωρούσα... βρίσκω μια σκιά για να σταματήσω να ντυθώ/αλλάξω πάω να παρκάρω και ξεχνάω να κατεβάσω το stand... (τελίτσες). Δεν μπορούσα με τίποτα να συγκρατήσω το βάρος, αλλά ευτυχώς είχε τα σαμάρια, που είναι πάνινες βαλίτσες, όποτε πάρτη κάτω τη Μ. Με βοήθησαν εκεί στο φυλάκιο δύο Ιταλοί να τη σηκώσουμε, πιάσαμε και λίγο την κουβέντα για τον προορισμό του ταξιδιού, ετοιμάστηκα και έφυγα... Μικρό το κακό. Ένας μοτο-συναδελφο φίλος μου είπε αργότερα... γούρι!

Anyway. Ξεκίνησα, έχοντας φυσικά το gps, ψάχνοντας τις ταμπέλες για autostada. Εντάξει δεν ήταν δύσκολο αλλά εγώ ήμουν κασμάς που προτίμησα να ακολουθήσω την πινακίδα biglietto αντί της πινακίδας autostrada. Έτσι είχα διαβάσει... για να μπεις στην autostrada, θες biglietto. Πρέπει να μπήκα σε μια περιοχή που βγάζεις εισιτήρια για κάποιο πλοίο, αλλά αφού διαπίστωσα το λάθος μου, είπα να σταματήσω να επισκεφτώ την τουαλέτα. Πήγα στην τουαλέτα, τούρκικες τουαλέτες ήταν αλλά αρκετά καθαρές. Βγαίνω στη μηχανή, πάω να καβαλήσω και δε βρίσκω τα γάντια μου. Βρε που τα έβαλα, που τα έβαλα... μου τα έκλεψαν κιόλας? Δε μπορεί λέω... άσε πάω στην τουαλέτα να δω. Γκολ τα γάντια, κατευθείαν στην οπή. Τα παίρνω, τα ξεπλένω (τι διάολο να κάνω) και τα "απλώνω" στη μηχανή κάτω από κάτι χταπόδια για να στεγνώσουν στο δρόμο. Είχα και εφεδρικά γάντια αλλά χειμωνιάτικα, οπότε έβαλα αυτά και ξεκίνησα. Δεν τα άντεξα πολύ όμως και προτίμησα τα μισοβρεγμένα γιατί ευτυχώς δεν έβρεχε, αλλά είχε πολύ ζέστη.

Ακολουθώ λοιπόν σωστά τις ταμπέλες για autostrada και μπαίνω στον αυτοκινητόδρομο, αφού το πήρα το άτιμο το biglietto στα διόδια. Από κει και πέρα τα πράγματα ήταν απλά...:

 

Κάτι ψιλοέργα στο δρόμο αλλά άνευ σημασίας και βουρ για Ελβετία. Οι μοτοφίλοι, είχαν πει να κάνω πρώτη στάση στο Μιλάνο, αλλά επίσης είχαν πει να ψάξω να βρω κλειστό parking εκεί για να μην έχω... "παρατράγουδα", όποτε είπα ας περάσω τα σύνορα να φτάσω όσο πιο μέσα μπορούσα στην Ελβετία όπου εκεί τα πράγματα ήταν καλύτερα.

Στην Ιταλία ο δρόμος είναι καλός αλλά οι ferarri που περνάνε και αφήνουν σκόνη είναι μύθευμα. Σε όλη την Ιταλία πήξαμε στα Citroen και στα Fiat. Κάποια στιγμή με πέρασε και μια Mazeratti, that's all.

Κάποια στιγμή άρχισαν να κλείνουν τα μάτια μου, ντάλα μεσημέρι τώρα, οπότε σταμάτησα σε ένα Autogrill, τσίμπησα κάτι, κοπάνησα και ένα red bull και ξανά στο δρόμο.

Εντυπωσιακό στην Ιταλία είναι πως τα βενζινάδικα έχουν δύο τιμές. Μια (χαμηλή) για self service και μια μεγαλύτερη όταν σε εξυπηρετεί υπάλληλος.

Επίσης σχετικά με τα καύσιμα οι αντλίες είχαν ως μόνο 95άρα βενζίνη που την ονομάζουν SUPER (sensa Pb). Τους συνειρμούς μπορεί να τους φανταστεί κανείς... Πολύ diesel όμως ρε παιδί μου. Πολύ diesel!

Φτάνοντας στο Μιλάνο έπρεπε να βγω από την autostrada. Δίνω το bigletto και μου λέει ο εισπράκτωρ καμιά 30€. Αούτς!

Μετά βέβαια πλήρωσα 2-3 φορές ακόμα διόδια και λίγο πριν περάσω τα σύνορα ενημερώνω να μου βρουν ξενοδοχείο στην Bellinzona (CH). Ουσιαστικά πρόκειται για μια από τις τελευταίες πόλεις πριν ξεκινήσει κανείς το πέρασμα στις Άλπεις.

Κάποια στιγμή πέρασα (μάλλον) το φυλάκιο στα σύνορα Ιταλίας - Ελβετίας χωρίς να με σταματήσει κανείς, χωρίς να με ελέγξει κανείς, χωρίς να με ρωτήσει κανείς τίποτα. Δε πρέπει να ξεχνάμε ότι η Ελβετία δεν ανήκει στην EU. Πέρασα τόσο απλά και μάλιστα διατηρώντας την Ιταλική γλώσσα στις σημάνσεις δεν κατάλαβα πρακτικά πότε πέρασα.

Το τοπίο είχε αρχίσει ήδη να αλλάζει πριν το φυλάκιο. Βουνά, δέντρα, ομορφιά... Μέχρι εκεί ήταν μια πεδιάδα με μεγάλους δρόμους και ζέστη. Όπως όμως με είχαν προετοιμάσει, όταν πέρασα το Lugano και είδα την πανοραμική θέα μου έπεσε το σαγόνι στην άσφαλτο από την ομορφιά. Κρίμα που δεν το φωτογράφησα!

Βρέθηκα λοιπόν σε αυτό το ξενοδοχείο (http://www.hotelalbalumino.ch/). 2 αστέρων, καθαρό αλλά πολύ λιτό. Δεν είχε ούτε σαπούνι στο μπάνιο, και φυσικά η ξενοδόχα μιλούσε μόνο Ιταλικά και λίγα Γαλλικά. Της λέω και εγώ: "Εγώ μιλάω Αγγλικά, λίγα Γερμανικά και Ελληνικά". Συνεννοηθήκαμε με παντομίμα. Δεν καταλαβαίνω γιατί εμείς στο πλοίο (see above) έχουμε τις ανακοινώσεις σε 15 γλώσσες και σε ξενοδοχείο η δικιά σου δε μιλάει ούτε βασικά αγγλικά. Ντροπή! Ή μήπως πολιτική??? Μεγάλη κουβέντα!

Ξεφορτώνω τη Μ (πακέτο διαδικασία) και βραδινό pizza με Weiss-bier.

3η ημέρα (Bellinzona [CH] - Saint Quentin [FR]) : 860km

Το φόρτωμα/ξεφόρτωμα δε μου άρεσε. Όποτε αν και είχα μπροστά μου 1300κμ είχα σκοπό να σηκωθώ πρωί πρωί και να τα βγάλω. Την προηγούμενη άλλωστε, έχοντας "χάσει" όλο το πρωινό το πλοίο, έβγαλα 550km.

Πρωινό, φόρτωσα τη Μ, πλήρωσα (110€ φαγητό και διαμονή) και έφυγα. Λίγο πριν το Saint Gotthard tunnel σταμάτησα για καύσιμα:

και προχώρησα στο tunnel. 16km tunnel. Περίεργη αίσθηση, και ήμουν και προετοιμασμένος ψυχολογικά αλλά κάποια στιγμή, θες η ζέστη, θες η γνώση για το ότι είχα από πάνω μου χιλιάδες, αν όχι εκατομμύρια τόνους, μάζας πάνω από το κεφάλι μου... προχωρούσα και τα χιλιόμετρα περνούσαν αργά και βασανιστικά...

Τελικά βγήκα, πήρα ανάσες, ευχαρίστησα τον Θεό, τον Αλλάχ κτλ για τον φρέσκο αέρα που έπαιρνα ξανά και είπα να ακολουθήσω μια άλλη διαδρομή μέσα από τα βουνά μιας και ο καιρός ήταν καλός και μάλλον ήμουν τυχερός γι' αυτό. Δυστυχώς δεν πέρασα το Furkapass και το Grimselpass όπως με είχαν δασκαλέψει γιατί τα είχα ήδη περάσει, όμως ακολούθησα το Sustenpass. Ήταν τα πιο όμορφα (φυσικά) 50km των 2000km που είχα να κάνω. Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο γιατί έχασα πολύτιμο χρόνο, αλλά είχε ενδιαφέρον (και πάλι δεν έβγαλα κατάλληλες φωτογραφίες γιατί βιαζόμουν) και κάποια στιγμή βρέθηκα στη Λουκέρνη. Εκεί ομολογουμένως δε μου άρεσε αυτό που συνέβαινε καθώς έπρεπε να αλλάξω κατευθύνσεις κτλ κάτω από tunnel όπου δεν έπιανε το GPS και δεν ήταν και ότι πιο ευχάριστο χωρίς βέβαια να πω ότι ήταν και ιδιαίτερα δύσκολο.

Τώρα που είπα GPS θυμήθηκα ότι το ρημάδι είχε αρχίσει εκείνη τη μέρα να μου κάνει νερά, κάτι που είχαν πάθει πολλοί άλλοι ιδιοκτήτες του ίδιου μοντέλου: (http://www.navimania.gr/showpost.php?s=3e4f1411ba3dd3ef615c6194a12b2a3c&p=144942&postcount=111)

Εντάξει, η Ελβετία έχει υπέροχες ομορφιές, φύση, λίμνες, τυρί :), δεν έχει πουθενά διόδια. Μια χαρά!

Μετά από κάποια χιλιόμετρα πέρασα το φυλάκιο με τη Γαλλία:

Και προχώρησα προς Στρασβούργο. Εκεί έπηξα για πρώτη φορά σε κίνηση. Ατύχημα είχε γίνει? Δεν ξέρω, πάντως έπηξα, σταμάτησα σε ένα βενζινάδικο όπου κοπάνησα πάλι το red bull μου μιας και πάλι έκλειναν τα μάτια μου και περίμενα. Όταν ξεκίνησα σκεφτόμουν να πάω μέσω Λουξεμβούργου και Βελγίου στο Calais αλλά τελικά θεώρησα ότι αυτό θα με καθυστερούσε περισσότερο όποτε είπα να πάω σερί. Στόχος ήταν να φτάσω στην Αγγλία εκείνη τη μέρα, να μην κάνω άλλη διανυκτέρευση.

Βέβαια δεν ήξερα ότι το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο δεν έχουν διόδια ενώ η Γαλλία έχει δυστυχώς αρκετά. Anyway, βουρ στη Γαλλία σε μεγάλους δρόμους χωρίς ιδιαίτερη κίνηση με μεγάλες ταχύτητες.

Δυστυχώς μετά τη Reims [FR] συνειδητοποίησα ότι θα έφτανα στο Calais κατά τις 9 το βράδυ και θα ήταν δύσκολο να κινηθώ στην Αγγλία νύχτα, πρώτη φορά στα... ανάποδα:

Όποτε έριξα και πάλι σήμα και βρήκα για διανυκτέρευσή στο Saint Quentin [FR]: (http://www.hotel-le-florence.fr/). Αυτό μου άρεσε πολύ περισσότερο σαν ξενοδοχείο και ήταν και σημαντικά οικονομικότερο (58€) και αν και Γαλλία μιλούσαν κομματάκι Αγγλικά στο ξενοδοχείο. Απ' ότι βέβαια κατάλαβα η κυριότερη δραστηριοποίηση του ξενοδοχείου ήταν η εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών που πηγαίναν στο Calais, όποτε μάλλον γι' αυτό μιλούσαν και αγγλικά. Μάλλον και γι' αυτό σερβίρουν το πρωινό από τις 4 το πρωί!!!! (πρώτη φορά το είδα αυτό).

Κάτι άλλο που μου έκανε εντύπωση ήταν η οδική συμπεριφορά των οδηγών φορτηγών. Στην Ιταλία τα πράγματα ήταν απλά. Τα φορτηγά απαγορεύεται να οδηγούν στην αριστερή λωρίδα, τέλος. Στη Γαλλία που δεν ίσχυε αυτό βρέθηκα πολλές φορές αντιμέτωπος με το γεγονός να είναι δυο φορτηγά δίπλα δίπλα. Δε μπορώ να καταλάβω τάβλι έπαιζαν και πήγαιναν χέρι χέρι για 2-3km? Και να βουλώνουμε εμείς από πίσω στην αριστερή λωρίδα... τι να πεις??

Επίσης, Γαλλία και Ελβετία δεν έχει την επιλογή για υπάλληλο στα βενζινάδικα. Βάζεις και πηγαίνεις στο κατάστημα να πληρώσεις.

4η ημέρα (Saint Quentin [FR] - Calais [FR] - Folkestone [UK] - London [UK]) : 400km

Η μέρα ξημέρωσε με βροχή. Κακό φυσικά αλλά κομματάκι αναμενόμενο. Διάβολε 2000km διασχίζοντας όλη την Ευρώπη πουθενά δε θα έβρεχε?

Βάζω λοιπόν τα αδιάβροχα μου, βάζω και τα αδιάβροχα στα μπαγάζια, θήκες κτλ και ξεκινάω.

Τα μισά km που είχα να διανύσω στην Γαλλία ήταν τελικά πολύ απλά. Ήταν σαν να μην έβρεχε. Λίγα spray, λίγο προσοχή και σταθερά με 130kmh. Φτάνω στο Calais, βγάζω εισιτήριο για το Eurotunnel (110€ !!!!). Περνάω με θράσος την ουρά των αυτοκινήτων (sorry αλλά δε θα χάσω το τρένο και θα περιμένω μέσα στη βροχή 40 λεπτά για να μη "κλέψω" την σειρά κάποιου) και μπαίνω στο βαγόνι:

 

Πλάκα είχε το τρένο. Δε μπορώ να πω. Μπαίνουμε όλοι στη σειρά. Περιμένουμε. Και ξεκινάμε την  κατάδυση. Εντυπωσιακότερο όλων ότι στο υπόγειο συνεχίστηκε η παροχή υπηρεσιών στο κινητό από τη Γαλλική εταιρία (στην Orange είχα κλειδώσει).

Βγαίνω στην Αγγλία και ξάφνου οδηγάς ανάποδα. Προσπεράσματα από αριστερά, ταχύτητες, αποστάσεις και όρια σε μίλια.

Ήταν εύκολο να μπεις στον αυτοκινητόδρομο για Λονδίνο αν και δεν ήταν ευχάριστο η ομίχλη και η βροχή Αυγουστιάτικα, αλλά μετά τα μισά την διαδρομής άρχισε ο πραγματικός εφιάλτης!!!:  

 

Χιλιόμετρα χιλιομέτρων έργα (M26), να πηγαίνουμε 4 λωρίδες σημειωτόν και να βρέχει. Μετά από το πρώτο αυτό μαρτύριο να μπαίνω στον πολυδιαφημισμένο M25 (http://www.youtube.com/watch?v=abZlWqVeLzg). Ουρές δεκάδων χιλιομέτρων και πάλι χωρίς καμιά αιτία ή λογική Σάββατο πρωί σε 3ημέρου!

Φοβερή, τρομερή, απερίγραπτη ταλαιπωρία. Να κάνεις διαδρομή 100km σε 3 ώρες, υπό βροχή!

Το μόνο θετικό της βροχής ήταν ότι μοιραία άρχισα να κινούμαι πιο αργά, έκλεισα τους αεραγωγούς του κράνους και έτσι μπορούσα να ακούω καλύτερα τη μουσική από το ipod γιατί μέχρι τότε πιο πολύ "άκουγα" τη μουσική επειδή τη σκεφτόμουν παρά επειδή πραγματικά την άκουγα!

Παρά τα καλύμματα κτλ τα πράγματα έγιναν μουσκίδι. Ευτυχώς όμως τα ρούχα ήταν μέσα σε έξτρα σακούλες όποτε μόνο οι "συσκευασίες" παπάριασαν. 

Τα πράγματα αλλά και εγώ ήμασταν intact:

 

Άξιζε τον κόπο η διαδρομή και η ταλαιπωρία? Τελικά το μόνο που μπορώ να πω ήταν πως δεν ήταν και τόσο φοβερό και τρομερό σαν project. Βέβαια, δεν είμαι αχάριστος, αναγνωρίζω πως δεν έγινε τίποτα περίεργο, τίποτα κακό και τίποτα επικίνδυνο.  Ήταν καλή φάση!

Και στο φινάλε: "τι ζεις άμα δεν ταξιδεύεις?"

The end... (μέχρι το επόμενο!)

P.S. Για Μόσχα κανείς???? :)