Έχω κάποιους φίλους που bloggαρουν συστηματικά με αξιοπρεπείς και ποιοτικές τοποθετήσεις. Είχα (και έχω ακόμα) αρκετούς ενδοιασμούς σχετικά με τη δραστηριότητα αυτή. Όπως είπα χαρακτηριστικά σε έναν εξ' αυτών "δεν ξέρω πόσο φρόνιμο είναι να διαθέτεις δημόσια ένα ψυχογράφημά σου". Οι καιροί είναι πονηροί και κατά συνεπεία όσο και να μην θες να συμπεριφέρεσαι καχύποπτα είναι μάλλον λογικό (αν όχι πρέπον) να είσαι τουλάχιστον επιφυλακτικός.
Τι είναι όμως το blogging? Υπάρχουν τρεις κατηγορίες blog:
a) Τα blog με ονοματεπώνυμο. Ο καθείς γράφει με την υπογραφή του επώνυμα.
b) Τα blog χωρίς ονοματεπώνυμο. Δεν το γράφεις, άλλα και να το έγραφες... δεν τρέχει και τίποτα.
c) Τα blog οπου οι συγγραφείς είναι κρυμμένοι.
Ξεκινώντας τον σχολιασμό ανάποδα από την (c) κατηγορία πρέπει μάλλον κάνεις να είναι προσεκτικός. Δεν μπορείς να ξέρεις ποιος γράφει, τι γράφει και γιατί το γράφει. Δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αλήθειες, αν είναι ράδιο-αρβύλα, αν είναι προβοκάτορες... Οι ανωτέρας αντίληψης άνθρωποι μπορούν να αντλούν πληροφορίες... με προσοχή πάντα, καθώς πότε δεν μπορείς να ξέρεις τις όποιες σκοπιμότητες κρύβονται από πίσω.
Οι πρώτες δυο κατηγορίες πάνε μάλλον πακέτο. Απλοί άνθρωποι γράφουν τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τις εμπειρίες τους. Γιατί όμως να το κάνουν αυτό? Γιατί δεν το έκαναν παλιότερα? Σίγουρα δεν υπήρχαν τα μέσα παλιότερα για αυτήν τη δραστηριότητα, όμως πραγματικά καλύπτει κάποια ανάγκη που πάντα είχαμε? Καλύπτει κάποια ανάγκη που τεχνικά έχει δημιουργηθεί? Τι συμβαίνει? Η απάντηση είναι μάλλον υποκειμενικό ζήτημα.
Πιθανόν να οφείλεται στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Γραφείο, γραφείο, γραφείο... δρόμοι, ουρές, σπίτι και... loop. Δεν έχω τι να κάνω περιμένοντας και..γράφω... Λίγο ακραίο σενάριο αλλά δε θα μου έκανε εντύπωση αν τα μισά posts ήταν γραμμένα κατά την επιστροφή από τα γραφεία πάνω στην πηγμένη Κηφισίας.
Ακόμα πιο πιθανό είναι η μοναξιά που όλο και περισσότεροι νιώθουμε. Θες ρε παιδί μου να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο. Θες κάποιος να σε ακούσει... Μπορεί να είσαι τυχερός και να έχεις ένα ταίρι που να ακούει, να έχεις γονείς που να ακούν ή αδέλφια... ή ακόμα και φίλους. Αν όμως δεν είσαι από αυτούς τους τυχερούς... δε θα κάτσεις να τα γράψεις? Να τα βγάλεις από μέσα σου βρε αδελφέ?
Μήπως τελικά όντως τα γράφεις επειδή δεν έχεις πουθενά να τα πεις, ή γιατί δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει?
Μήπως στο φινάλε είναι μια μόδα που κάνει τον κύκλο της στον καθένα μας και απλώς...θα περάσει???
Τι είναι όμως το blogging? Υπάρχουν τρεις κατηγορίες blog:
a) Τα blog με ονοματεπώνυμο. Ο καθείς γράφει με την υπογραφή του επώνυμα.
b) Τα blog χωρίς ονοματεπώνυμο. Δεν το γράφεις, άλλα και να το έγραφες... δεν τρέχει και τίποτα.
c) Τα blog οπου οι συγγραφείς είναι κρυμμένοι.
Ξεκινώντας τον σχολιασμό ανάποδα από την (c) κατηγορία πρέπει μάλλον κάνεις να είναι προσεκτικός. Δεν μπορείς να ξέρεις ποιος γράφει, τι γράφει και γιατί το γράφει. Δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αλήθειες, αν είναι ράδιο-αρβύλα, αν είναι προβοκάτορες... Οι ανωτέρας αντίληψης άνθρωποι μπορούν να αντλούν πληροφορίες... με προσοχή πάντα, καθώς πότε δεν μπορείς να ξέρεις τις όποιες σκοπιμότητες κρύβονται από πίσω.
Οι πρώτες δυο κατηγορίες πάνε μάλλον πακέτο. Απλοί άνθρωποι γράφουν τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τις εμπειρίες τους. Γιατί όμως να το κάνουν αυτό? Γιατί δεν το έκαναν παλιότερα? Σίγουρα δεν υπήρχαν τα μέσα παλιότερα για αυτήν τη δραστηριότητα, όμως πραγματικά καλύπτει κάποια ανάγκη που πάντα είχαμε? Καλύπτει κάποια ανάγκη που τεχνικά έχει δημιουργηθεί? Τι συμβαίνει? Η απάντηση είναι μάλλον υποκειμενικό ζήτημα.
Πιθανόν να οφείλεται στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Γραφείο, γραφείο, γραφείο... δρόμοι, ουρές, σπίτι και... loop. Δεν έχω τι να κάνω περιμένοντας και..γράφω... Λίγο ακραίο σενάριο αλλά δε θα μου έκανε εντύπωση αν τα μισά posts ήταν γραμμένα κατά την επιστροφή από τα γραφεία πάνω στην πηγμένη Κηφισίας.
Ακόμα πιο πιθανό είναι η μοναξιά που όλο και περισσότεροι νιώθουμε. Θες ρε παιδί μου να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο. Θες κάποιος να σε ακούσει... Μπορεί να είσαι τυχερός και να έχεις ένα ταίρι που να ακούει, να έχεις γονείς που να ακούν ή αδέλφια... ή ακόμα και φίλους. Αν όμως δεν είσαι από αυτούς τους τυχερούς... δε θα κάτσεις να τα γράψεις? Να τα βγάλεις από μέσα σου βρε αδελφέ?
Μήπως τελικά όντως τα γράφεις επειδή δεν έχεις πουθενά να τα πεις, ή γιατί δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει?
Μήπως στο φινάλε είναι μια μόδα που κάνει τον κύκλο της στον καθένα μας και απλώς...θα περάσει???
No comments:
Post a Comment