Διακοπές 2009 v2

Προορισμός: Λέσβος

Διάρκεια: 9 ημέρες. (ω ναι! 9 ήταν προγραμματισμένες, 9 μέρες κάναμε διακοπές)

Συμπεράσματα:
α) Αν τα παλιά πλοία της ΑΝΕΚ που πάνε στην Κρήτη είναι για να εκτελούν το Ρίο Αντίρριο, τα πλοία που πάνε στη Λέσβο πρέπει να είναι ανακατασκευασμένα σχέδια του τιτανικού, για να μην πω καμιάς αρχαίας τριήρους. Χαρακτηριστικό είναι ότι κατά τον απόπλου από τον Πειραιά που έτυχε να προσεγγίζει το λιμάνι το Knossos Palace αισθάνθηκα ότι το Μυτιλήνη χωράει άνετα στο γκαράζ του πρώτου.

β) Πιο πολλά κράνη είδα στον Άγιο Ραφαήλ και τον Ταξιάρχη παρά στα κεφάλια των οδηγών. Εκεί η αστυνομία δε γράφει? Φαντάσου... εδώ (στην Αθήνα) κάνουν μόνο αυτό, εκεί δεν κάνουν ΟΥΤΕ αυτό.

γ) Στην Ερεσό δεν έχει μόνο λεσβίες. Αντιθέτως γίνεται χαμός στο ίσωμα.
Και επιπλέον οι λεσβίες δεν είναι όπως τις έχουν οι περισσότεροι στο μυαλό τους....δυστυχώς!

δ) Η Λέσβος δεν έχει παραλίες. Απλώς βρέχεται από θάλασσα. Όποιος πιστεύει κάτι διαφορετικό δεν έχει πάει στη νότια Κρήτη, ούτε σε καμία δυτική παραλία οποιούδηποτε νησιού στα Επτάνησα. Ίσως είναι παραλίες για τους Νορβηγούς, που εκεί δεν έχουν παραλίες. Πιθανώς, βέβαια, να βρουν τα νερά στα φιόρδ ελαφρώς πιο ζεστά από αυτά της Λέσβου.

ε) Το Μυτιλήνη - Αϊβαλί είναι πιο συχνό δρομολόγιο από το Μαρούσι - Χαλάνδρι, για κάποιον που κατοικεί στα βόρεια προάστια. Λογικό είναι αφού πιο φθηνά πας στο Αϊβαλί από το Χαλάνδρι, όμως... οι κάτοικοι είναι Τούρκοι. Sorry κιόλας, αλλά μιλάμε για ανατολή! Όσο κλέφτες και απατεώνες να είναι οι Έλληνες η ποιότητα των περιοχών δεν μπορεί να συγκριθεί. Όμως όλα είναι τζάμπα! Η αλήθεια να λέγεται...
ΑΑΑ, και πρέπει να παζαρεύεις ακόμα και τον καφέ που θα πιεις (που λέει ο λόγος)
Στενοχωρήθηκα πολύ που πήγα στον (τέως) ναό του Αγίου Γεωργίου που λειτουργεί ως τζαμί. Έχουν ξηλώσει οτιδήποτε χριστιανικό από τον ναό αλλά το τέμπλο το έχουν αφήσει. Άντι για εικόνες όμως έχει παράθυρα... φρικτό θέαμα δυστυχώς....

στ) Οι άνθρωποι σε γενικές γραμμές είναι πολύ φιλικοί και ευχάριστοι. Μπορεί να είχα βέβαια την τύχη να μην πήγα ως άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αλλά γενικώς φάνηκαν πολύ φιλόξενοι και φιλικοί.
Πάντως κέρασμα μετά το φαγητό μην περιμένει κανείς!!! (εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων)

ζ) Μεγάλη υπόθεση η βάρκα σε ένα νησί. Πας όπου θες, βρίσκεις ηρεμία και μοναξιά ακόμα και στην καρδιά του δεκαπενταύγουστου. Μόνο που δεν μπορείς να παίξεις ρακέτες:)

η) Ούζο τσολιάς Βαρβαγιάννη 47%, παρέα με παστό κολιό, τηγανητά γεμιστά κολοκυθολούλουδα (έτσι τα λένε εκεί) και ιμάμ...

θ) Νησί δύο "ταχυτήτων". Από τη μία είχε βλάστηση και πεύκα (εκεί είδα και το πρώτο δάσος που το άφησαν να αναδασωθεί μόνο του) και από την άλλη, κρανίου τόπος. Κυριολεκτικά όμως!!!

ι) Το congas είναι ένα πασίγνωστο μαγαζί σε όλο το νησί και βρίσκεται στο Μόλυβο. Είναι όντως ένα πολύ καλό beach bar, αλλά κατ' εμε 6,5 Euro το απλό ποτό με ΦΠΑ 13% sorry κιόλας αλλά είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΑ!!!!

Περι blogging...

Έχω κάποιους φίλους που bloggαρουν συστηματικά με αξιοπρεπείς και ποιοτικές τοποθετήσεις. Είχα (και έχω ακόμα) αρκετούς ενδοιασμούς σχετικά με τη δραστηριότητα αυτή. Όπως είπα χαρακτηριστικά σε έναν εξ' αυτών "δεν ξέρω πόσο φρόνιμο είναι να διαθέτεις δημόσια ένα ψυχογράφημά σου". Οι καιροί είναι πονηροί και κατά συνεπεία όσο και να μην θες να συμπεριφέρεσαι καχύποπτα είναι μάλλον λογικό (αν όχι πρέπον) να είσαι τουλάχιστον επιφυλακτικός.
Τι είναι όμως το blogging? Υπάρχουν τρεις κατηγορίες blog:
a) Τα blog με ονοματεπώνυμο. Ο καθείς γράφει με την υπογραφή του επώνυμα.
b) Τα blog χωρίς ονοματεπώνυμο. Δεν το γράφεις, άλλα και να το έγραφες... δεν τρέχει και τίποτα.
c) Τα blog οπου οι συγγραφείς είναι κρυμμένοι.

Ξεκινώντας τον σχολιασμό ανάποδα από την (c) κατηγορία πρέπει μάλλον κάνεις να είναι προσεκτικός. Δεν μπορείς να ξέρεις ποιος γράφει, τι γράφει και γιατί το γράφει. Δεν μπορείς να ξέρεις αν είναι αλήθειες, αν είναι ράδιο-αρβύλα, αν είναι προβοκάτορες... Οι ανωτέρας αντίληψης άνθρωποι μπορούν να αντλούν πληροφορίες... με προσοχή πάντα, καθώς πότε δεν μπορείς να ξέρεις τις όποιες σκοπιμότητες κρύβονται από πίσω.

Οι πρώτες δυο κατηγορίες πάνε μάλλον πακέτο. Απλοί άνθρωποι γράφουν τις σκέψεις τους, τους προβληματισμούς τους, τις εμπειρίες τους. Γιατί όμως να το κάνουν αυτό? Γιατί δεν το έκαναν παλιότερα? Σίγουρα δεν υπήρχαν τα μέσα παλιότερα για αυτήν τη δραστηριότητα, όμως πραγματικά καλύπτει κάποια ανάγκη που πάντα είχαμε? Καλύπτει κάποια ανάγκη που τεχνικά έχει δημιουργηθεί? Τι συμβαίνει? Η απάντηση είναι μάλλον υποκειμενικό ζήτημα.
Πιθανόν να οφείλεται στο σύγχρονο τρόπο ζωής. Γραφείο, γραφείο, γραφείο... δρόμοι, ουρές, σπίτι και... loop. Δεν έχω τι να κάνω περιμένοντας και..γράφω... Λίγο ακραίο σενάριο αλλά δε θα μου έκανε εντύπωση αν τα μισά posts ήταν γραμμένα κατά την επιστροφή από τα γραφεία πάνω στην πηγμένη Κηφισίας.
Ακόμα πιο πιθανό είναι η μοναξιά που όλο και περισσότεροι νιώθουμε. Θες ρε παιδί μου να μιλήσεις σε έναν άνθρωπο. Θες κάποιος να σε ακούσει... Μπορεί να είσαι τυχερός και να έχεις ένα ταίρι που να ακούει, να έχεις γονείς που να ακούν ή αδέλφια... ή ακόμα και φίλους. Αν όμως δεν είσαι από αυτούς τους τυχερούς... δε θα κάτσεις να τα γράψεις? Να τα βγάλεις από μέσα σου βρε αδελφέ?
Μήπως τελικά όντως τα γράφεις επειδή δεν έχεις πουθενά να τα πεις, ή γιατί δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει?

Μήπως στο φινάλε είναι μια μόδα που κάνει τον κύκλο της στον καθένα μας και απλώς...θα περάσει???