Τρίτη βράδυ στο Bolivar

Ένας λόγος που ποτέ δε μου άρεσαν οι καλοκαιρινές βόλτες στις παραλίες τις Αττικής είναι ότι πάντα θεωρείται δεδομένο πως θα γίνεται σκοτωμός από κόσμο. Δε θα με κατέτασσα στους αγοραφοβικούς ανθρώπους, αλλά η ανέχεια στο συνωστισμό έχει τα όρια της.
Είχα λοιπόν χθες κοινωνική υποχρέωση να πάω στο Bolivar, ένα beach bar στην Ανάβυσσο, για τα γενέθλια μιας φίλης.
Δεν κάνω σχόλιο για το γεγονός ότι μεσοβδόμαδα θα έπρεπε να κάνω πάνω από 100κμ πήγαινε - έλα για να πιω ένα ποτό και να τσιμπήσω λίγη τούρτα... ηθικόν ακμαίον (μη το παρακάνουμε κιόλας) και ξεκινάω (έχοντας φύγει στις 7 απο τη δουλεία!) να πάω στον άλλο κόσμο... Ο οβολός μου δεν είχε σκοπό να αποζημιώσει τον Χάροντα, αλλά τον Μπόμπολα και μάλιστα εις διπλούν, μια στο πήγαινε και μία στο έλα. Αφού έφτασα μετά από 58 κμ εκεί κάτω, κάνω αριστερά στο χωματόδρομο και ξαφνικά διακτινίζομαι... στην ομόνοια!
Ωρε κλεφτόπουλα, δε δουλεύει κανείς σε αυτή τη χώρα? Έλεος δηλαδή γιατί πρέπει διαρκώς να αισθάνομαι ως το μοναδικό κορόιδο που φτύνει αίμα για ένα κομμάτι ψωμί.
Αφού λοιπόν έκανα ένα δυο κύκλους για να βρω να παρκάρω (μοτοσυκλέτα παρακαλώ) κατεβαίνω και πάω στο μαγαζί. Σένιο μαγαζάκι δε λέω. Πολύ "δυνατός" κόσμος και η μουσική σε ανεκτά επίπεδα, να μπορείς να πεις και δυο κουβέντες.
Κάποια στιγμή ήρθε και η τούρτα... δεν είχαμε προβλέψει σχετικώς και έτσι την φάγαμε σε ποτήρια... καλή φάση και super η τούρτα.
Δώδεκα και κάτι... άντε πάλι πίσω 50+ κμ και σάπισμα μήπως και βγει η σημερινή μέρα στο γραφείο...
Δεν είναι ζωή αυτή σε αυτήν την πόλη.... Δεν είμαι τακτικός επισκέπτης των νοτίων, αλλά γιατί τη μια έρμη φορά που θα κατέβω δεν έχω δικαίωμα στον ήλιο... ή μάλλον... στην πανσέληνο?