ΑΣΕΠ....

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχουν δουλειές. Οπωσδήποτε υπάρχουν δυσκολίες, οπωσδήποτε θα πέσεις θύμα εκμετάλλευσης, αλλά δεν κατάλαβα δηλαδή... μήπως όταν θα είσαι εσύ 50 δεν θα πάρεις τον 25χρονο με master/phd για να σου φέρνει τον καφέ? Ποιος θα τον φέρει δηλαδή? Μερικοί "σπουδάζουν" μέχρι τα 35 τους "προσφέροντας έργο" στην επιστημονική κοινότητα και όταν βγαίνουν στην πιάτσα έχουν την απαίτηση να τους φέρονται και να τους πληρώνουν λες και παράγουν 20 χρόνια.
Για να μην έχεις τέτοια προβλήματα λοιπόν και για να μη χρειαστεί να σκύψεις και το κεφάλι, καθώς οι γονείς σου σε έπεισαν ότι αυτό είναι ντροπή, πας και εσύ να βρεις τη λύση στο δημόσιο...

Και δημόσιο χωρίς μεσο=ΑΣΕΠ. Από τις σημαντικότερες διαδικασίες του ασεπ είναι ο διαγωνισμός για τους εκπαιδευτικούς. Εκεί λοιπόν βλέπει κανείς την κατάντια της νέας γενιάς. Τον απόλυτο ξεπεσμό της πιο παραγωγικής ηλικίας. Ποιοι πάνε λοιπόν στον διαγωνισμό:
α) κάτι γκριζομάλληδες που μάλλον μετά από 20 χρονιά φροντιστές είπαν να αποκτήσουν ασφάλεια δημοσίου και μια σίγουρη σύνταξη
β) 30+ ετών γυναίκες με μπουνταλοχαλκάδες στην δεξιά χείρα και τα οιστρογόνα στο κόκκινο. Σου λέει, πρέπει να γίνω μάνα... ποιος θα μου πληρώνει τα μηνιάτικα? Μπαίνουν λοιπόν στο σχολείο, αμολάνε 2-3 κουτσούβελα και παρουσιάζονται για δουλειά μετά από καμιά πενταετία.
γ) η εξέλιξη των "αιωνίων φοιτητών". Έχοντας κάνει μια ξέφρενη φοιτητική ζωή, έχοντας δοκιμάσει όλα τα προϊόντα και υποπροϊόντα του σταφυλιού, της βύνης, του κριθαριού... κάποια στιγμή τελείωσες, δεν έχεις κανένα όμως ενδιαφέρον ή/και κατάρτιση για τίποτα και έτσι πας ασεπ.
δ) οι κατατρεγμένοι... Δυστυχώς υπάρχει και αυτή η κατηγορία. Άνθρωποι ικανοί και άξιοι που όμως δεν μπόρεσαν (ή δεν βοηθηθήκαν) να ορθοποδήσουν στον ιδιωτικό τομέα και αναγκάζονται να απευθυνθούν σε ένα σύστημα εξετάσεων προς αποκατάσταση
ε) οι γεννημένοι δάσκαλοι. Αυτοί που αγαπούν το σχολείο και την εκπαίδευση και ήταν όνειρο ζώνης τους να το κάνουν. (Γιατί γελάς ρε αναγνώστη??? Σίγουρα στους 80000 αιτούντες θα είναι και καμιά δεκαριά σε αυτήν την κατηγορία)
στ) οι πουθενάδες. Σε αυτήν την κατηγορία υπάγονται οι περισσότεροι. Άνθρωποι που είτε έχουν δουλειά, είτε δεν έχουν... αλλά πάντα έχουν στο μυαλό τους την σύνταξη από τα 30! Σου λέει τι να παιδεύομαι εγώ στον ιδιωτικό τομές. Θα πάω στο σχολείο να ξύνομαι 21 ώρες την εβδομάδα (όσες είναι οι εργάσιμες, ανά εβδομάδα, ώρες για τους εκπαιδευτικούς) και θα κάνω βόλτες τις υπόλοιπες. Αυτό είναι ζωή!!!

Να σημειώσω κάτι πολύ σημαντικό εδώ. Σε καμία περίπτωση δε θέλω να μειώσω το λειτούργημα του παιδαγωγού. Επειδή όμως και εγώ πήγα σχολείο, και εσύ πηγές σχολείο και επειδή βλέπω και τη νοοτροπία μας καταλαβαίνω ότι πλέον το σχολείο είναι μια τρούπα. Και έτσι και τρουπώσεις καθάρισες. Όλα τα αλλά..."'ντάξει μωρέ... θα τα βρούμε"

Καταλήγοντας να θίξω τα εξής ζητήματα:
α) φανταστείτε το μέλλον της χωράς που αποτελείται από νέους με τέτοια νοοτροπία
β) φανταστείτε το μέλλον της παιδείας στα χεριά των ιδίων αυτών ανθρώπων...